رواق

وردپرس

Sun, 17 Oct 2010 19:45:00 GMT

http://ravaq.wordpress.com

محفل انس با قرآن مجيد در در حرم مطهر امام رضا (ع)

Wed, 08 Sep 2010 10:11:00 GMT

اومانيسم

Wed, 08 Sep 2010 10:08:00 GMT

عصر مدرن را دوران اومانيسم مي نامند. عصري كه مفهوم نفساني بشر معيار همه چيز است. فوئر باخ مي گويد:«براي بشر، خدا همان بشر است.»

گروه انديشه «شبكه خبر دانشجو»؛ واژه اومانيسم(Humanism) از لفظ لاتين homo نزد روميان باستان به معني مرد و انسان است. عصر جديد يا عصر مدرن كه از نيمه قرن چهاردهم ميلادي به بعد ظهور كرده است را دوران اومانيسم مي نامند به معناي بشر مداري يا انسان سالاري. در اين دوره مفهوم نفساني بشر به عنوان مدار و معيار همه امور در نظر گرفته مي شود.

در عصر جديد، آدمي با نيازها و خواست‌ها و آرمان‌ها و تمايلات زميني‌اش معيار و مدار همه چيز پنداشته مي شود. به تعبيري، انسان، خدا مي شود و جاي او را مي گيرد. فوئر باخ فيلسوف آلماني مي نويسد:«براي بشر، خدا همان بشر است.» مارتين هايدگر نيز در تعريف عصر جديد مي نويسد:«دوراني كه ما آن را مدرن مي‌خوانيم با اين حقيقت تعريف مي شود كه انسان مركز و ملاك تمامي هستندگان است.»

انسان مقياس همه چيز است

دکارت‌ با جمله‌ معروف‌ «من‌ مي‌انديشم‌ پس‌ هستم» سير معرفت‌شناسي‌ اومانيستي را آغاز كرد. وي‌ پس‌ از شك كردن‌ به‌ هرچه‌ كه مي‌توان‌ شک‌ کرد، از قضيه بديهي‌ «مي‌انديشم‌ پس‌ هستم»‌ آغاز مي‌کند و با مبدأ قرار دادن‌ خويش‌ به‌ اثبات‌ وجود خدا مي‌پردازد، به اين‌ معنا که‌ من‌ وجود دارم‌ بنابراين‌ خدا وجود دارد.

كانت، فيلسوف آلماني كه نفش مهمي درتكوين تفكر مدرن داشته است نيز منشاء و معيار ارزشهاي اخلاقي و حقايق معرفتي را در نفس آدمي جستجو مي كرد. كانت علي الظاهر به وجود خدا اعتقاد داشت اما حضور وجود او و معاني مذهبي را ذيل من فردي و عقل عملي آدم تعريف مي كرد. کانت‌ معتقد است‌ انسان‌ است‌ که‌ به‌ عالم‌ معنا مي‌دهد. اين شيوه انديشه كه «انسان‏» را محور توجه خود قرار مى‏دهد، از رنسانس به اين سو منشا تحولات و تغييرات فراوان در مقوله‏هاى گوناگون زندگى و تمدن غرب شده است.

پروتاگوراس يوناني در قرن پنجم قبل از ميلاد عبارتي را بيان كرده است كه آن را مي توان بيان فرموله جوهر اومانيسم دانست:«انسان مقياس هر چيز است؛ هر آنچه كه وجود دارد و هر آنچه كه وجود ندارد.» اين سخن بيانگر نگرش خودبنيادانه به بشر و آدمي را دائر مدار عالم دانستن است. توني ديويس در كتابي كه راجع به اومانيسم نگاشته است مي نويسد:«آنچه در انسانها مشترك است و همه آنها را به اومانيست تبديل مي كند، اعتقادشان به محوريت انسان است.»

انسان دوره جديد مى‏كوشد تا خود را يگانه حقيقت هستى و خالق تمام ارزشهاى واقعى اين جهانى و حاكم بر شؤون هستى و ساير موجودات معرفى نمايد. اين نگرش در دوره روشنگرى، شكلى افراطى و راديكال يافت و در صدد حذف انديشه وحيانى و دين الوهى برآمد. برخلاف ديدگاه اومانيستى كه انسان و اميال او را محور عالم قرار مي دهد، در رويكرد اسلامى، خداى متعال محور همه امور است.

به سخن ديگر مركز هستى، خداى حكيم و رحيم است و انسان مانند ساير موجودات عالم براى وصول به كمالات خود بايد در مسيرى واقع شود كه خداى متعال معرفى و تبيين نموده است. در انديشه اسلامي، بشر، محترم و داراي كرامت وجودي و حقوق انساني است اما اين كرامت را ذيل مقام بندگي الهي به دست مي آورد حال آنكه در اومانيسم، بشر اصل و دائر مدار عالم فرض مي شود و عقل او كه روحي خودبنياد و منقطع از وحي دارد به عنوان راهنما و معلم زندگي بشري تعيين مي گردد. به اين دليل اومانيسم در مقابل خداگرايي قرار دارد.

شرک جديد

اساسا تفكر امانيستي اگر آشكارا الحادي نباشد ماهيتي يقينا شرك آلود دارد زيرا در چارچوب آن تلاش مي شود تا انسان مبنا، معيار، ميزان و غايت پنداشته شود و منشاء ارزشهاي اخلاقي و حقايق نيز آدمي پنداشته شود. در تفكرديني بشرمي تواند جايگاه تجلي حقيقت و شناخت باشد كه اين امرهم از طريق در پيش گرفتن تقوا و عمل صالح محقق مي گردد و معرفت حاصل افاضه حضرت حق است اما در تفكر اومانيستي، انسان خاستگاه و منشاء شناخت است.

اومانيسم روح عصر مدرن است. اين تلقي خودبنيادانه و بشرانگارانه مختص عصر مدرن است.اومانيسم در مقابل اصالت خدا به بشر اصالت مي دهد و به انكار و نفي شانيت وكرامت او مي پردازد. اگر بشر در مقابل خدا قرار گرفت كرامت وجودي وي نفي شده است. اومانيسم خواه ناخواه و آشكارا يا پنهان به معناي سيطره ساحت نفساني وجود انسان بر ساحت روحاني وجود او و به معناي اسارت در قلمرو نفس اماره است. اين تفكر با انكار فلسفيِ بندگي خداوند و طغيان نسبت به او و اعراض از حق به اثبات نفس اماره مي پردازد.

تمجيد آيت الله صافي گلپايگاني از رهبر انقلاب

Wed, 08 Sep 2010 10:04:00 GMT

بنده در تمام ملاقات‌هاي خصوصي با مسئولين و ائمه جمعه سفارش مي کنم که تقويت آقاي خامنه اي تقويت نظام و انقلاب است، خدا را شکر کنيد که ايشان در تمام مسائل و تمام خطرات پيشقدم بوده اند و واقعا ناخداي خوبي است در اين درياي طوفان زده.

به گزارش گروه پاتوق شيشه اي «شبكه خبر دانشجو»، اخيرا آيت الله العظمي صافي گلپايگاني در ملاقات با آيت الله مهدوي كني و اعضاي جامعه روحانيت و برخي از مسئولان كشور درباره لزوم حمايت از رهبر انقلاب گفته است:

«در نظامي که آقاي خامنه اي هست چه کسي را سراغ داريد که از ايشان مومن تر و دلسوزتر باشد؟ ما نظرمان همين است و شماها هم بايد تقويت کنيد. بنده در تمام ملاقات‌هاي خصوصي با مسئولين و ائمه جمعه سفارش مي کنم که تقويت آقاي خامنه اي تقويت نظام و انقلاب است، خدا را شکر کنيد که ايشان در تمام مسائل و تمام خطرات پيشقدم بوده اند و واقعا ناخداي خوبي است در اين درياي طوفان زده. مخصوصا بعد از انتخابات که با درايت خاص، همه قشرها را در صحنه نگه داشتند. شما خيال نکنيد اگر ما اعتراض داريم و مخالف روند نظام و انقلاب هستيم، نه بلکه از روي دلسوزي براي نظام و تقويت رهبري حرف مي زنيم و در تمام مراحل، پشتيبان هستيم. ما چه حکومتي را بپذيريم که در رأس آن مثل آقاي خامنه‌اي را پيدا کنيم؟ کي بهتر از ايشان که با تمام وجود مقابل دنياي زورگو و بي منطق ايستاده است و دنيا هم از ايشان حساب مي برد و ما بايد او را کمک کنيم».

ملاكِ دركِ وضعيتِ افراد

Tue, 15 Jun 2010 15:43:00 GMT

با سلام

امروز پس از مدتها تصميم گرفتم سري به وبلاگم بزنم تا كه مطالبي رو بنويسم كه فكر ميكنم از مهمترين دغدغه هاي من راجع به روابط موجود بين افراد تو كشور ماست: نبود ملاك براي سنجش

خيلي ها گفتند و شنيديم كه ملاك حال فعلي افراده. اين جمله چيه و از كجا اومده مهم نيست اما واقعا هر چند هم اين جمله درست باشه، تو جامعه ما و در اذهان خودمون بهش عمل ميكنم؟

من كه فكر نكنم كسي بتونه بگه كه من كاملا براساس منطق و صفات موجود در فرد به ديگران نگاه ميكنم و بس. واقعاً اينطور هست؟

نكته مهم در نوع رفتار با ديگران و تلقي اوليه با اونا اينه كه ما بايد بتونيم تناقضات رفتاري فرد رو ببينيم و براساس اونا تصويري واقعي ازش به دست بديم نه اينكه براساس گفته هاي افراد در برابرشون موضع بگيريم.

خواهي نخواهي نميشه خالي الذهن راجع به فردي بود و بعدش سعي كنيم كه به كسب اطلاعات راجعش دست بزنيم ولي نكته مهم اينجاست كه براي شناخت فرد اول بايد نوع تلقي اون فرد رو نسبت به مسائل كلي و عمويم رو متوجه بشيم و بعدش بتونين تناقضات رفتاري كه در اعمالش وجود داره رو درك كنيم. تنها در اين صورته كه ميتونيم تصويري واقعي از فرد در ذهنمون داشته باشيم و براساس اون باهاش تعاول داشته باشيم و بتونيم گفتمان و شيوه تعامل خاصي رو انتخاب كنيم.

خيلي وقتا، نگاهم اوليه مون به افراد ناشي از بسياري عوامل غيرمعرفتي و تاثيرگذار هستش؛ مثلا دونستن اينكه فلان فرد فرزند بهمان كس هستش خيلي تو ما تاثير ميذاره و حتي گاها سعي ميكينم برخي از اشتباهات و تناقضات اون آقازاده رو توجيه كنيم و حتي چشمهاي خودمون رو متهم كنيم.

البته اين به معناي ظن داشتن به همه نيست( چرا كه ياأيها الذين آمنوا أجتنبوا كثيرا من الظن ان بعض الظن أثم ولا تجسسوا ولا يغتب بعضكم بعضا ) بلكه به معناي دست يافتن به يك تصوير دقيقتر از فرد براي تعامل با اون و مهمتر از اون براي دادن مشورت به ديگران راجع به اون آدم.

حداقل اينكه اگر اين فرد از افراد مهم باشه و يا اينكه بالاخره يكي راجع اون از ما مشورت بخواد (كه در اين موارد غيبت كردن معنا ندارد يا اينكه غيبت كردن تلقي مي شود اما اشكالي نداره) ما موظف به بيان چهارچوب فكري و عملي فرد مورد نظر هستيم.جالب هم اينجاست كه عمل بر طبق همين ظواهر ميتونه حجت باشه و به لحاظ شرعي و عرفي هم اگه چنين مشورتي داديم اشكالي بر ما نيست.

من واقعا نميدونم چرا ما اينقدر وابسته با برخي ملاكهاي بي پايه سعي ميكنيم روي همه چيز رو بپوشونيم.

حالا تازه هم شنيدم كه يكي از بزرگان گفته كه فرزند فرد به خود فرد(به لحاظ جايگاه و مقام و احترام) وابسته است؛ واقعا نميدونم كه مبناي اين حرف چيه . اين حرف وقتي درسته كه اون فرزند عين پسر نوح يا خيلي از اين نوع فرزنداني كه از پدر و مادر خود چيزي جز شناسنامه رو به يادگار نداشته باشند.

خلاصه اگه همه ما با پدرامون متناظر باشيم خوب همه فرزند آدم(ع) و حوا ايم!

مهم اينه كه

گيرم پدر تو بود فاضل از فضل پدر تو را چه حاصل